Muzyka Dawna w Wilanowie

Koncert zatytułowany „E simili persone col tamburello o con lo colascione" zaprezentuje pieśni, tańce oraz opowieści uliczne i balkonowe.

Wykonawcy: I BASSIFONDI w składzie
– Gabriele Miracle – perkusja, colascione, sistro
–Simone Vallerotonda – lutnia i gitara barokowa

Program:
Hieronimus Kapsberger (1589–1651), Alessandro Piccinini (1566–1638), Giuseppe Biffi (?1606), Santiago de Murcia (1673–1739), Gaspar Sanz (1640–1710), Giovanni Paolo Foscarini (?–1649), Giulio Cesare Barbetta (1540–1603), Fabrizio Dentice (1539–1581), Ferdinando Valdambrini (?–1647) Giovanni Battista Ariosti (1668–1733)

Spora część skomponowanej muzyki powstała pod wpływem dźwięków, które wyznaczały rytm codziennego życia: od odgłosów rzemieślników po śpiew ptaków, od nocnych serenad po huk armat, od zabaw dzieci po ulewy i burze. Nuty zapisane na partyturach opowiadają o zmysłowych tańcach, militarnych wyprawach, błotnistych ulicach i wspaniałych pałacach, o których pamięć już zanikła. Program koncertu ożywia muzykę XVII wieku, również poprzez opowieści o wydarzeniach, które ją inspirowały. Niczym „zamrożone słowa” Rabelais’go, nuty muzyczne przywołają do życia afrykańską niewolnicę, żołnierza najemnego, dworską arystokratkę, serenady oraz rytuały szamańskie — wszystko w ich własnym świecie dźwięków, za pomocą instrumentów zarówno wyrafinowanych, jak i ludowych tamtej epoki.

I BASSIFONDI
Zespół „I Bassifondi” powstał z pomysłu Simone Vallerotondy. Wykonuje muzykę XVII i XVIII wieku na lutnię, arcylutnię, teorban oraz gitarę barokową, z towarzyszeniem basso continuo. Wszyscy najważniejsi lutniści i gitarzyści epoki wykonywali swoją muzykę, „dzieląc się nią” z innymi instrumentami. Potrzeba stworzenia wspólnego języka wykonawczego i improwizacyjnego skłania I Bassifondi do prezentowania mniej znanych, lecz nie mniej istotnych kompozytorów ze świata instrumentów szarpanych, przywracając ich twórczość w jej autentycznej formie.
Dogłębne badania źródeł muzycznych, użycie strun jelitowych, studiowanie dawnych traktatów o diminucjach – przy świadomości, że nigdy nie osiągnie się ostatecznej Prawdy – prowadzą zespół do odtwarzania historycznej praktyki wykonawczej, bez obaw i bez ulegania romantycznym wizjom.
Ich pierwszy album Alfabeto falso (Arcana/Outhere Music, 2017) poruszył słuchaczy repertuarem na gitarę barokową, pełnym harmonicznych osobliwości – tytułowego „fałszywego alfabetu”, porównywanego do współczesnego jazzu. W Roma 600 (Arcana/Outhere Music, 2019) I Bassifondi badają elementy ludowe obecne w muzyce rzymskiej jako odbicie muzyki dworskiej.
Zapraszani na najważniejsze festiwale muzyki dawnej i do instytucji w Europie, USA, Ameryce Południowej, Australii i Republice Południowej Afryki, I Bassifondi – na wzór dawnych lutnistów i gitarzystów – podróżują razem po świecie, starając się czerpać radość zarówno z muzyki, jak i życia.
Obok festiwali specjalistycznych występują także w klubach i pubach, dzieląc się muzyką barokową w „nieoficjalnych” miejscach z szeroką publicznością… ale to już inna historia!
Stale się rozwijając i pogłębiając badania, zespół rozszerza swój repertuar i – wychodząc poza pierwotny skład tria – występuje także w formie orkiestralnej, przywracając do życia opery i oratoria związane z postaciami dawnych lutnistów.
W najnowszym albumie La Guitarre Royalle (Arcana/Outhere Music, 2024) I Bassifondi eksplorują muzykę na dwie gitary i nie tylko, autorstwa najważniejszego włoskiego gitarzysty XVII wieku – Francesco Corbetty.
Zespół jest wspierany przez CIDIM – Comitato Nazionale Italiano Musica ETS.

SIMONE VALLEROTONDA – urodzony w Rzymie w 1983 roku, rozpoczął naukę muzyki od gitary klasycznej. Zafascynowany muzyką dawną, w wieku 18 lat kupił lutnię, nie umiejąc jeszcze na niej grać. Studiował następnie u Andrei Damianiego w Konserwatorium „Santa Cecilia” w Rzymie, które ukończył z najwyższą oceną.
Uzyskał także dyplom studiów magisterskich w zakresie teorby i gitary barokowej w Staatliche Hochschule für Musik w Trossingen pod kierunkiem Rolfa Lislevanda (również z najwyższą oceną).
Ukończył filozofię na Uniwersytecie „Tor Vergata” w Rzymie oraz specjalizację z estetyki (z wyróżnieniem), badając relacje między muzyką XVIII wieku a encyklopedystami.
W 2011 roku zdobył pierwsze miejsce w kategorii solistów na Międzynarodowym Konkursie Lutniowym „Maurizio Pratola” oraz wygrał konkurs REMA (Réseau Européen de Musique Ancienne) w kategorii muzyki kameralnej.
Występował w najbardziej prestiżowych salach koncertowych na świecie, m.in.: Carnegie Hall w Nowym Jorku, Sydney Conservatorium, Teatro de la Ciudad w Meksyku, Teatro Municipal w Santiago de Chile, Singapore Lyric Opera, Concertgebouw w Amsterdamie, Wigmore Hall w Londynie, Theater an der Wien, Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu, Casa da Música w Porto, Liszt Academy w Budapeszcie, BOZAR w Brukseli, Kammermusiksaal Filharmonii Berlińskiej, Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie oraz Teatro alla Scala w Mediolanie.
Nagrywał dla licznych stacji radiowych i telewizyjnych (RAI, BBC, Arte i inne) oraz dla wytwórni takich jak Sony, Decca, EMI czy Arcana/Outhere Music.
Jako solista i muzyk continuo współpracuje z wieloma zespołami, m.in.: Modo Antiquo, Concerto Italiano, Accademia Bizantina.
W wieku 38 lat został profesorem lutni w Konserwatorium „A. Pedrollo” w Vicenzy.
Otwartość na eksperymenty doprowadziła go również do współpracy z Vinicio Caposselą… ale to już inna piękna historia!
Jest założycielem zespołu „I Bassifondi”.

GABRIELE MIRACLE – ukończył studia w klasie instrumentów perkusyjnych w Konserwatorium w Perugii z najwyższą oceną i już w trakcie nauki zdecydował się poświęcić muzyce dawnej. Na przestrzeni lat współpracował z wieloma wybitnymi solistami i zespołami specjalizującymi się w wykonawstwie historycznym, takimi jak: Ensemble Micrologus, Cappella Neapolitana pod kierownictwem Toniego Florio, Pino de Vittorio, Private Musicke, Magdalena Kožená, La Pifarescha, I Barocchisti pod dyrekcją Diego Fasolisa, Cecilia Bartoli, I Bassifondi, Concerto Scirocco, La Cetra Barockorchester oraz Orchestra del Teatro alla Scala.
Nagrywał dla wytwórni Decca, Arcana, Opus 111 oraz Deutsche Grammophon.
Od 2007 roku współpracuje z choreografem Sidi Larbi Cherkaoui przy realizacji spektakli: Myth (2007), Babel (2010) – nagrodzonego Olivier Award za najlepszą choreografię roku, Play (2010) we współpracy z indyjską tancerką Shantalą Shivalingappą, a także 4D (2013). Następnie powstały również Icon (2016) i Stoic (2018) we współpracy z zespołem baletowym Opery w Göteborgu oraz Ihsane (2024) z Ballet du Grand Théâtre de Genève.
Wspólnie z zespołem Winter Family komponuje muzykę do choreografii Les Méduses i Yama belgijskiego choreografa Damiena Jaleta.
Od 2019 roku jest corocznie zapraszany przez prestiżową uczelnię muzyki dawnej Schola Cantorum Basiliensis w Bazylei (Szwajcaria), gdzie prowadzi kursy poświęcone instrumentom perkusyjnym w muzyce dawnej.